Annem Maraton Kosuyor.

MARATON KOSMAK....Kimileri icin bir hobi, kimileri icin bir yasam sekli; olmazsa olmuyor.Babam icin maraton hevesi nasil basladiysa anneme de ayni hislerle geldi.
2005'in Ekim ayinda babam hastane yatagimin basinda soyle diyordu:
"Oglum, aci cekiyormusun acaba? Bunca igneden,verilen ilaclardan aci duyuyormusun?. Yuzunu bile goremiyoruz net. Her yanin tellerle, tuplerle dolu, anlayamiyoruz yuz ifadenden. Ama hissim o ki buyuk acin var. Senin verdigin bu mucadeleye tesekkur etmek icin fiziksel bir aci bende duymaliyim. Bu, ancak senin cektiklerinin binde biri olur ama denemeye deger"
Babam iste boyle basladi maraton kosmaya. 3.5 sene sonra anneme de ilham olacagini bilebilirmiydi bilmiyorum ama hep anlatiyordu maraton kosmak hayati yasamakla ayni anlamda diye. "Bir anlamda yasamin cok minicik bir kesiti. Acilar yasiyorsun, birakmak istiyorsun, devam diyorsun ve yasam yarisinda mucadelen suruyor. Iste boyle birsey maraton da" .
Iste bu sozlerdi anneme esin olan. Sanki son yillarda yasadiklari az bir mucadele degilmis gibi , babamin anlattigi sekli ile de denemek istedi hayati: adrenalin salarak, kosu boyunca kah aci cekerek, kah gururdan sarhos olarak.
Bu kosuyu premature dogan, yasama zorlukla ama yilmadan savasarak tutunan tum minik bedenlere adadi.
Bitirdi kosuyu.
Mutlu ve cok mutlu.
Bana artik zorluk verin, yaparim diyor.
Bizimkilerin gobek adi "Gorevim mucadele" mi yoksa:))